Slide thumbnail

Voor Kinderen in Ghana

Slide background
Slide background
Slide background

ABRAHAM'S HOUSE

Slide background
Slide background
Slide background

Vrijwilligerswerk Elsbeth en Eline 2007

23.07.2007
Aangekomen in Damongo!
Eergister zijn we aangekomen in Damongo! We moesten eerst met de bus van Accra naar Tamale. Gelukkig was Abraham (de ‘baas’ van het weeshuis) ook in Accra, zodat we samen konden gaan. In de bus hebben we 5 gave films gezien, Nigeriaanse comedy’s. Nog slechter dan de B-films in Nederland;) Echt een geschreeuw, niet normaal. Maar wel erg lachwekkend soms (en dan lachten we niet om de grapjes die ze maakten). In de bus was het echt koud, omdat de airco aanstond. Iedereen had dekentjes mee, maar wij wisten dat natuurlijk niet. Daarna gingen we met de bus van Tamale naar Damongo. Dat was echt lachwekkend. De weg was heel slecht, dus we werden zo af en toe gelanceerd. De bus zat propvol maar het was heel gezellig. De brandweer had dit in Nederland niet goedgekeurd;) en de dokters ook niet. Onderweg hebben we die hutjes gezien waar de mensen hier in wonen. Ook waren er een heleboel termietenheuvels. Knap werk van ze.

Oh ja, in Tamale zou de bus om half 2 vertrekken. Nou ja, hier in Ghana vertrekt nooit iets op tijd. Maar dit keer vertrok de bus om 5 uur. We vertelden Joanna (ze ging met Abraham mee) dat we in Nederland al flink zuchten als we een kwartiertje vertraging hebben. Hier heeft ze hard om gelachen. De tijd vloog eigenlijk voorbij, omdat er zoveel te zien was! Iedereen verkoopt hier spulletjes, van zakjes water tot horloges. De meesten dragen het op hun hoofd, op zo’n grote schaal. Ook toen we al in de bus zaten kwamen ze nog steeds langs om dingen proberen te verkopen.

De kindjes hebben we inmiddels ontmoet, wat een schatjes zeg!! Ze zijn allemaal heel erg lief, en erg aanhankelijk. Ze vinden ons haar erg interessant. Vooral dat van Eline, omdat dat zoveel kleurtjes heeft. We zijn aan het oefenen op de namen, maar de meesten hebben 2 namen: een Ghanese en een Engelse naam. Erg verwarrend dus, en ze lijken ook allemaal zo op elkaar! Maar we hebben nog even de tijd. Een meisje vroeg aan Eline of ze blank was geboren. Ze was in de veronderstelling dat iedereen zwart was geboren.
Binnenkort meer verhalen en misschien foto’s (als internet dat toelaat), onze tijd hier is op! We gaan zo voetballen met de kindjes 🙂

Heel veel liefs uit Ghana.

26.07.2007
Ziekenhuis story
Eergisteren dachten wij dat we het wel leuk zouden vinden om met de kinderen naar het ziekenhuis te gaan die dat ook nodig hadden. Er waren 2 kinderen die er heen moesten, Latif (had een brandwond op z’n arm) en Saibu die waarschijnlijk malaria had. We kwamen er aan om ze op te halen en er waren opeens heel wat meer kinderen die ziek waren maar daarvan hadden we niet de verzekeringskaarten en die heeft Abraham en die was al weg naar Tamale. Wij maar met de twee naar het ziekenhuis gegaan.

We kwamen daar aan en er zaten al heel wat mensen te wachten. We hebben maar even gevraagd wat we moesten doen, we moesten een blauwe kaart halen voor Latif (die was kwijt geraakt) en ons laten registreren ofzo. Wij dat maar gedaan en de persoon stuurde ons naar een deel van de wachtkamer. Daar een hele poos gezeten en toen hoorden we Goedemorgen achter ons, het waren de 2 studenten uit Nederland die geneeskunde studeren. Die zeiden dat we eerst nog een check-up moesten laten doen door zusters en dat we daar op zaten te wachten maar ze snapte niet waarom we naar dat deel van de wachtkamer gebracht waren. Ze adviseerden ons dus ook om naar de andere kant te gaan. Wij dat gedaan en toen begon het allemaal een beetje te werken. We konden steeds wat naar voren (wel erg langzaam en met goed opletten, er zit namelijk geen systeem in, wie het voorste op de bank zit aan de linkerkant die mag naar de check-up). Op een gegeven moment kwam Joanna bij ons langs (de vrouw die ook mee reiste van Accra naar Damongo) en vroeg ons wat we allemaal al hadden etc, we misten nog iets dus Eline ging met haar naar zo’n iets toe. Daar stond echt een hele lange rij mensen te wachten voor die formulieren, maar die vrouw liep er gewoon door heen en pakte 2 kaarten en ze waren al aan de beurt!
Daarna verder zitten wachten, Latif vond het allemaal echt heel interessant in het ziekenhuis. Voordat we gingen was hij nog heel zielig en huilerig, maar toen we er eenmaal waren was het allemaal interessant en was hij helemaal op z’n best zo ongeveer. Siabu was wel heel erg ziek dus die voelde zich ook echt niet lekker!
Nou na heel lang wachten zaten we eindelijk op de eerste rij. Toen wilden er mensen voor mij zitten, eerst wist ik niet precies wat er gebeurde en liet ik het maar een beetje toe. Toen wilde een vrouw dat ook probeerden maar toen had ik al wel door dat ze gewoon keihard wilden voor kruipen zonder echte reden. Ik ging dus snel schuiven als de gene voor mij dat ook deed. De vrouw kon er dus niet tussen die dat graag wilde. Maar toen we weer gingen schuiven ging ze gewoon op m’n schoot zitten om haar kont er tussen te schuiven. Het lukte dus voor haar, en ik vroeg haar waarom ze dit nou deed. Ik kreeg een beetje antwoord in hun eigen taal (geen idee dus). Daarna konden we naar de check-up en daar werd hun temperatuur op gemeten, gewoon onder hun oksels, dus lekker nauwkeurig en werd ook hun gewicht op gemeten. Toen hebben we maar snel gevraagd aan de zusters naar dokter Femke. Gelukkig mochten we meteen door naar haar toe (anders hadden we nog weer in de rij moeten zitten maar dan voor de echte afspraak). Die had de diagnose van hun vrij snel gesteld en ons de medicijnen voorgeschreven die we moesten halen en de diagnose op papier gezet. Wij dus naar de apotheek, onderweg werden we terug geroepen, alles moest geregistreerd worden bij anderen (vooral voor de verzekering). Daarna naar de apotheek en uitleg gekregen over de medicijnen van bij de kinderen alleen we misten nog een zalf voor op de wond van Latif. Dus wij vragen waarom die er niet bij zat, de conclusie was dat hij op was en niet in Damongo verkrijgbaar was. We moesten maar naar Tamale om dat op te halen. Wij vragen naar de naam van die zalf en toen stuurde ze ons maar weer terug naar Femke. Wij meteen door naar Femke die ons weer een andere zalf voor schreef en die hebben we toen uiteindelijk opgehaald en we waren klaar. Al met al heeft het ons echt 3 uur gekost om even naar het ziekenhuis te gaan waar ze maar 5 minuten bezig zijn geweest om ze te onderzoeken en de diagnose te stellen.
Maar goed met beide kinderen gaat het al weer beter. Saibu had malaria en dat wordt nu veel beter, hij is niet meer zo ziek en is al weer naar school (ze hebben namelijk nu een soort van examens om naar de volgende klas te kunnen).
Het was wel heel interessant om eens te zien hoe het daar gaat. Nou wat we wel hebben gezien is dat ze totaal niet een systeem hebben en volgens mij ook geen systeem willen hebben, want je kunt het zo makkelijk bedenken. Eline had onder het wachten al wel eentje bedacht, nou dan betekend het dat iedereen dit wel kan bedenken!!!

29.07.2007
Alweer een week in Damongo!
We zijn alweer een week in Damongo, wat gaat die tijd toch snel! Gister zijn we met de kinderen naar Mole geweest om te zwemmen. Ze hadden 2 djembee’s meegenomen in de bus en we hebben de hele weg gezongen, erg gezellig. Ze zongen zo hard dat iedereen opkeek waar dat geluid vandaan kwam. De kinderen hebben echt allemaal ritme gevoel hier! Vandaag gingen ze allemaal dansen, daar kunnen wij Nederlanders nog wat van leren zeg. Maar goed, aangekomen in Mole gingen we dus met ze zwemmen. Niemand kon zwemmen, dus we moesten ze 1 voor 1 mee in het water nemen. Was echt heel erg leuk, ze vonden het allemaal geweldig. De kinderen zijn zo lief! Vooral als ze zeggen: sister, sister, look at! En dan wijzen ze bijvoorbeeld een koe of een geit aan. Die lopen hier trouwens overal rond: op de weg of op het voetbalveld bijvoorbeeld.

Oh ja, onze stalker (die man die ons met de simkaart hielp en daardoor snel ons nummer had opgeslagen) heeft ons echt wel 10 keer gebeld. We hadden zijn nummer opgeslagen, dus we namen telkens niet op. Toen belde er een nummer dat we niet kenden, dus wij dachten: misschien is het Joke of Abukari ofzo. Maar het was dus onze stalker. Hij vroeg waarom we niet opnamen en of we friends met hem wilden zijn. We hebben geprobeerd hem op een vriendelijke manier af te wijzen. Daar reageerde hij niet echt op, dus toen hebben we maar opgehangen. Dat was wel effectief want hij belt nooit meer. Wel grappig!
Als we door het dorp lopen zwaaien de kindjes uit het dorp vaak naar ons, of ze geven ons een handje, lief he?
Oh ja, iedereen bedankt voor de reacties! Erg leuk om te lezen.

Liefs Elsbeth en Eline.

03.08.2007
Bore wa & Kenyiti eten Fufu
We hebben van Abraham conga namen gekregen! Elsbeth heet vanaf nu Bore wa, dat betekent: everything that belongs to you, belongs to God. Eline heeft de naam Kenyiti gekregen, wat geduld betekent. Ook hebben we nog een tweede naam gekregen. Dit nadat we gemeen waren geweest tegen Abraham. Eline’s 2e naam is horrible en Elsbeth’s 2e naam is terrible. Maar omdat hij ook zo gemeen was hebben we hem awful genoemd. Zoals jullie horen zijn we hier soms erg lief tegen elkaar. Het is erg gezellig met z’n allen, we ‘wonen’ nu met 5 mensen in huis: Abraham, Sanne, Sara en wij dus. Gisteren is Kyra naar huis gegaan. Dus we hadden gisteren een afscheidsparty. Dat was erg leuk, we hebben gezongen en de kinderen gingen 1 voor 1 dansen. We gingen met z’n allen eten en nog met z’n allen gedanst. Elsbeth heeft de ghanese dans al helemaal onder de knie. De anti’s/aunties (we hadden even een discussie over hoe je dat nou schrijft. Elsbeth dacht dat het engels was en dat het aunties is, Eline dacht dat het conga was en dat het anti’s is. Ze zijn niet anti kinderen hoor). Dit zijn de mensen die in het weeshuis werken: ze koken, wassen en verzorgen de kinderen. Ze kwamen laatst naar ons huis helemaal opgedoft in de mooiste kleren, om te vragen of we met ze op de foto wilden. Wij waren erg fotsie maar dat maakte ons niet zoveel uit. Totdat we zagen dat ze een fotograaf mee hadden genomen. Hier moet je je niet zo heel veel bij voorstellen hoor, gewoon een man met een half kapot fototoestel. Maar wel ontzettend lief van ze, ze zeiden: we want to remember you! Gister op het feest waren ze er ook en gingen ze allemaal dansen, heel leuk. Er was ook een dronken man op het feest die we mister giorno noemen (wij weten ook niet waarom). We vonden hem heel eng want hij had geen tanden meer en hij had littekens op z’n gezicht. Hij ging ook dansen in z’n eentje en toen moesten de kinderen allemaal om hem lachen. Hij was in ieder geval wel de gangmaker van het feest, we hebben er nu nog steeds lol om. Laatst hebben we ook fufu gegeten. Dit is een ghanees gerecht: een deegbal gemaakt van yam (een soort droge aardappel) in een pittige pindasoep. Op zich was het wel te eten, maar als we er nu aan terug denken worden we een beetje misselijk. Wel leuk om geproeft te hebben. Wel apart om te eten namelijk, je pakt een stukje van de deegbal, doopt het in de soep en dan moet je het in 1 keer doorslikken. Je kauwt er dus niet op. Dat was wel even wennen. Toen we daar in het eettentje zaten werd de fufu gestampt, leuk om te zien. We aten in het donker omdat er geen licht was en als je wel licht aandoet komen er een soort aparte vliegen op af, die dan de vleugels verliezen en verder gaan als kruipende wezens. Gister op het feest waren er echt wel honderden. De kinderen eten ze op omdat ze zo lekker zoet zijn. We hebben ook een keer die pindasoep met rijst gegeten, dat was wel lekker!

We hebben trouwens het weeshuis bijna helemaal geschilderd nu, de buitenkant is knalroze geworden, echt cool. De binnenkant is knalgroen met blauw. Ziet er erg leuk uit, de kinderen vonden het ook mooi. De baby, Rafael, is echt super lief. Hij begint steeds meer te lachen en geluidjes te maken en is niet meer bang voor blanken. In het begin begon hij keihard te huilen als hij een blanke zag. Hij knapt echt op van al die aandacht en het spelen met hem en dat is geweldig om te zien! Soms hebben we het idee dat we hier niet hele grote dingen doen, maar aan Rafael bijvoorbeeld zie je wel dat de kinderen er blij mee zijn! Eline neemt Rafael mee naar huis, Elsbeth neemt dan zijn zus Amanda mee naar huis als het past. Morgen gaan we naar de markt om stof te kopen om kleding te laten maken.

Liefs Bore wa en Kenyiti

11.08.2007
Bevalling in Ghana
Zoo, je raad het nooit maar ik (Elsbeth) ben gisternacht bij een bevalling geweest. Ik had gevraagd aan een arts die hier stage loopt in het ziekenhuis of er misschien een mogelijkheid was om een bevalling in het ziekenhuis hier te zien. Nou ze zou het wel even proberen dus ik mocht de volgende nacht wel langskomen. Zo gezegd zo gedaan. Na de party van Sarah (een vrijwilligster die vanochtend heel vroeg weer naar huis is gegaan) ben ik op het fietsje gestapt om door het eigenlijk best wel donker helemaal naar het ziekenhuis te fietsen. Bezweet bij Femke en Lenka (de andere arts die stage loopt) aangekomen, daar even lekker wat thee gedronken en toen paar een poging wagen of ik mocht kijken bij een bevalling. Nou dat mocht gelukkig wel. Ik had m’n telefoonnummer daar achter gelaten zodat ze konden bellen zodra er een vrouw binnen kwam. Toen weer terug naar het huis van Femke en Lenka maar Femke moest nog in het ziekenhuis blijven want er kwam net een spoed geval binnen. Een poosje later belde Femke mij op dat ik maar heel snel naar het ziekenhuis moest en er een bijzonder geval was. Dus om 22.00 was dat. Ze had me kort ingelicht wat de situatie was. De vrouw had al 4 kinderen tijdens de bevalling verloren voor deze zwangerschap omdat de baarmoeder niet gesloten was. Dit hebben ze bij deze zwangerschap bij de 17e/18e week dicht gehecht. Nu kwam ze dus langs omdat de weeen begonnen waren. Ze moest dus eerst naar de OK om de hechtingen er uit te laten halen. Ik mocht mooi mee: groene jurk aan, muts op, mondkapje voor en van die mooie laarsachtige schoenen aan. Toen ze aan het kijken waren bleek dus dat de hechting op de een of andere manier al gebroken was. Dit kon doordat het gewoon losgelaten had omdat het niet strak genoeg geknoopt was (was nylon draad) of door de ontsluiting dat het gekapt was. Waarschijnlijk dat eerste maar dit is nooit zeker. Toen kwamen ze er ook achter dat door de kleine opening al een voetje zat. Dit betekende dus ook een stuitligging. Toen werd het allemaal wel spannender omdat het nog maar 32-34 weken in de buik zat, een prematuurtje. Om 22.30 was de vrouw weer uit de OK en werd ze naar de verloskamer gebracht waar ze op haar weeen moest wachten. Hier heb ik een spoedcursus verloskunde gehad van Femke over hoe het gaat, de voorgeschiedenis van de vrouw en haar gegevens. De vrouw was maar 2x in het ziekenhuis voor controle geweest en de laatste keer was 2 maanden geleden wat dus veelste lang is voor deze complicatie. Maar na een uurtje gezeten te hebben en uitleg gekregen te hebben kreeg de moeder het zwaarder en hebben ze snel haar in de houding gelegd zodat ze zou kunnen bevallen. Nog geen 10 seconden later kwamen de voetjes er al uit en 2 minuten later was het kindje geboren. Dus ik had echt zoiets, wat is dit? Ook moest ik nog van alles openen zodat ze bij de steriele spullen kon terwijl ik de vrouw steeds niet in 1x begreep, maar wel snel genoeg;)

Het kindje bewoog niet, alleen toen het neergelegd werd en ingewikkeld werd en het slijm uit het neusje en mondje werd gezogen begon het kleine pruttelgeluidjes te maken en kort daarna ook te huilen. Alles leek dus heel goed voor zo’n kleintje. Wel apart, in Nederland zou zo’n kindje 4 weken in een couveuse moeten liggen maar hier is dat niet mogelijk alleen al doordat er gewoon light’s off is om de dag (dit betekend 12 uur achter elkaar geen stroom). Daarna moest de placenta er nog uit en die heb ik daarna samen met Femke onderzocht of het er goed uit zag.
Het was echt wel heel erg cool om zo’n bevalling gezien te hebben en dan vooral ook hier. Nu kan ik het waarschijnlijk vergelijken met Nederland. Alleen zou zo’n situatie als deze vrouw alleen maar in het ziekenhuis gebeuren.
Daarna werd Femke nog binnen geroepen bij de vrouwenafdeling. Daar was net een oude vrouw aangekomen die ’s avonds was begonnen met behoorlijk vloeien. Femke had even de bloeddruk gemeten etc. Alleen de vrouw was niet verzekerd, de familie of mensen die bij haar waren konden het ziekenhuis niet betalen, maar de vrouw was wel echt bloedtransfusie nodig. Ook was er geen genoeg familie in de buurt om van genoeg bloed te voorzien. Dit is wel heel erg raar want die vrouw wordt gewoon naar huis gestuurd zonder dat er iets mee gedaan wordt. Dit lijkt me wel heel erg moeilijk als je in zo’n ziekenhuis werkt.
Maar het was dus een hele belevinis om dit de zien, alleen ging het ook allemaal zo snel en iedereen voor de rest was zo relaxed. Echt misschien een beetje op de afrikaanse manier, maar niet dat hierdoor iets of iemand in gevaar kwam.
Ik kon gelukkig slapen bij Femke en Lenka en dat heb ik van 01:00 tot 05:00 gedaan. Daarna weer op m’n fietsje gestapt en gelukkig begon het al iets lichter te worden en was het niet pikdonker meer waardoor ik de geiten op de weg mooi kon ontwijken. Ik moest zo vroeg er weer zijn want ik wilde Sarah nog even uitzwaaien en gelukkig is dit gelukt en daarna moest ik natuurlijk Eline heel hard feliciteren met haar 20e verjaardag:D

Oow ja net is ze ook heel grappig gefeliciteerd door Abraham. We kwamen weer van de markt (waar we met wat kinderen heen waren gegaan) toen Abraham al zo ongeveer klaar stond met, ja je raad het niet (beetje vreemd ritueel), talkpoeder. Dit werd leeggegooid boven Eline’s hoofd onder het genot van het lied “Happy Birthday”. Daarna op de Nederlandse manier gefeliciteerd (onder dwang van Eline) waar dus ook 3 kussen bij horen, dus uiteindelijk zat hij er zelf ook lekker onder (gerechtigheid).
Vanavond dus vette party bij Abraham. We hebben gisteren al even wat inkopen gedaan in Town. Is niet echt makkelijk want je moet overal wat vandaan halen. Vanavond komen Femke en Lenka ook bij ons eten en daarna gaan we ‘Home Alone’ kijken met de kindertjes. Daarna gaat de party natuurlijk verder en dat wordt gedaan in de plaatselijke disco (ja dit lees je goed DISCO). Vet he, wordt vast geen nachtwerk maar moet je toch eens mee gemaakt hebben en vooral als Eline jarig is.
Maar we moeten snel gaan want Sanne en ik hebben beloofd om voor Eline lekker spaghetti te koken. Alleen moet Abraham ons wel helpen, wij kunnen dat niet zo lekker met alleen een potje tomatenpuree. Gaat helemaal goed komen!

Groetjes van ons!!!

HIERONDER EEN ARTIKEL DIE IN DE HOOGEVEENSCHE COURANT HEEFT GESTAAN:

‘Pff’ en ‘zucht’ hoor je op het station als ze omroepen dat de trein vijftien minuten vertraging heeft, je geen zitplaats meer hebt of de kaartautomaat het niet gelijk doet. Wanneer je in Ghana met het openbaar vervoer hebt gereisd, leer je om geduld te hebben. Als je in Ghana met een goede bus wilt reizen, moet je een aantal uren voor het vertrek je ticket reserveren zodat je een zitplaats hebt. Als de bus om half twee zal moeten vertrekken, is de gemiddelde vertraging één of twee uur. Wanneer je pech hebt, zoals wij wel meegemaakt hebben, nog een uur langer. Het voordeel van Ghana is dat het busstation net een markt lijkt. Er is van alles te koop, van zakjes water tot sinaasappelen, wat de vrouwen op hun hoofd dragen. Als de bus dan eindelijk vertrekt, zit de bus helemaal vol. Mensen staan en zitten in het gangpad. Het humeur van de mensen wordt er niet door verpest, wij vonden het zelfs gezellig.

Wij, Eline Stegeman en Elsbeth Scholing, zijn voor vijf weken in Ghana om vrijwilligerswerk te doen. Als kleine meisjes droomden we er al van om naar Afrika te gaan. Een half jaar geleden besloten we dit waar te maken. Dit omdat we mensen wilden helpen in moeilijke situaties, het verschil tussen het rijke leven in Nederland en het arme leven hier te ervaren en wat van de wereld te zien. Via familie zijn we in aanraking gekomen met dit weeshuis en dit sprak ons echt enorm aan.

We zijn nu 2 weken in Damongo in het kindertehuis ‘ Redemption Children’s Home’.
Dit kindertehuis bestaat sinds oktober 2004 en is opgericht door Abraham Saaka. Er zijn momenteel 38 kinderen die in het kindertehuis wonen, waarvan de oudste veertien jaar is en de jongste één jaar. De kinderen in het tehuis zien elkaar als één grote familie, vandaar dat Abraham het woord weeshuis niet wil gebruiken, maar het een kindertehuis noemt. Dit zie je terug in de omgang met elkaar, zo helpen de grote kinderen de kleine kinderen en de vrouwen die werken in het weeshuis. In het kindertehuis leven kinderen die geen ouders meer hebben of ouders die niet voor de kinderen kunnen zorgen. Dit doordat ze geldproblemen hebben of omdat het kind ziek is door bijvoorbeeld aids.
Elk kind heeft een eigen verhaal voordat ze hier terecht kwamen. Sommige kinderen hebben al op jonge leeftijd in een moeilijke situatie gezeten. Zo zijn er twee kinderen die hun moeder verloren tijdens de geboorte. In de Ghanese traditie werden ze daardoor gezien als een vloek. Daardoor werden ze veroordeeld en als niet-menselijk gezien. Volgens de traditie zouden ze vermoord moeten worden. Omdat ze uit de gedachten van de mensen moeten verdwijnen, worden ze op een gruwelijke manier vermoord. Zo zou één van de meisjes verstikt worden en in een termietenheuvel gelegd worden. Toen ze vijf maanden oud was werd ze in verwaarloosde toestand, vooral door ondervoeding, naar Abraham gebracht. Hij heeft haar naar het ziekenhuis gebracht en daar is ze erg opgeknapt waardoor ze naar het kindertehuis kon. In het begin huilde ze de hele dag, maar na veel aandacht en zorg is ze veranderd in een vrolijk meisje.
Sommige kinderen hebben wel ouders, maar kunnen niet voor de kinderen zorgen omdat ze geestelijk beperkt zijn. Een aantal kinderen hebben nog wel een moeder, maar er is geen geld om voor kinderen te zorgen. Wanneer de man overlijdt gaan alle bezittingen naar de familie in plaats van naar de vrouw. Ze worden dus met de kinderen op straat gezet zonder huis en geld. Soms worden de vrouw en kinderen opgenomen in de familie van de man, zodat ze de kinderen kan blijven opvoeden.
Het kindertehuis is gelegen in Damongo, een dorp in het noorden van Ghana. De noordelijke regio is een van de meest arme gebieden in Ghana. Het gemiddelde inkomen ligt rond de 3000 cedis per dag, wat ongeveer 25 eurocent is. Hiermee kunnen ze het broodnodige voor halen om te overleven. Dit betekent dus geen gezond eten, maar je maag vullen met goedkoop voedsel. Merendeel van de mensen zijn hier werkloos door de schaarse werkgelegenheid, maar er zijn ook genoeg mensen die te lui zijn en zodra ze een reden vinden, bijvoorbeeld de schaarse werkgelegenheid, op hun kont blijven zitten.

Voor ons begint de dag om 06:00. We gaan dan naar de kinderen toe, om de kleinste in bad te doen en aan te kleden. Daarna maken we de kinderen klaar om naar school te gaan door hun uniformen aan te trekken. Dit is een grote chaos want er is altijd iemand die zijn of haar schooluniform kwijt is of waarvan het te kapot is om te dragen. Dit komt vooral doordat ze alle kleren in een hoekje moeten proppen zodat er nog genoeg slaapruimte is. De slaapkamers zijn namelijk ongeveer tien vierkante meter, waar vijftien kinderen op matjes op de grond slapen. De kleinste kinderen gaan nog niet naar school. Die nemen we mee naar ons verblijf om met ze te spelen. De kinderen van nul tot drie, die nog niet naar school gaan, nemen we mee naar ons verblijf om met ze te spelen. Om drie uur komen de oudere kinderen van school en gaan we spelen op het voetbalveld met iedereen van het kindertehuis of leren we ze lezen. We proberen om doordeweeks elke dag met een groepje te lezen, omdat veel dat nog niet kunnen. Op school leren ze een andere manier van lezen aan. Vaak kunnen de kinderen woorden wel herkennen, maar eigenlijk niet lezen. Ze leren op school een andere manier van lezen, ze kunnen namelijk sommige woorden wel herkennen maar eigenlijk niet lezen. Soms organiseren we een spelletjesmiddag voor de kinderen waarin we ze in groepen verdelen zodat ze verschillende spelletjes kunnen doen. Hier genieten de kinderen erg van, vooral van de aandacht die je ze geeft. Vorige week zijn we met de kinderen een dag naar Mole, het wildpark, geweest. Hier hebben we met ze gezwommen en olifanten bekeken. Dit was voor ons allemaal echt een dagje uit. Niemand kon zwemmen, dus het was een hele ervaring voor ze. Voor ons gevoel doen we soms weinig, maar we zien de uitwerking van onze aanwezigheid. Een voorbeeld is het jongste jongetje. Toen we hier net waren huilde hij bij elke volwassene die in zijn buurt kwam , keek hij erg boos en hij lachte bijna nooit. Na twee weken veel aandacht aan hem gegeven te hebben, is hij verandert in een vrolijk jongentje. Er wordt heel goed voor de kinderen gezorgd, maar door tijdgebrek is er niet altijd veel aandacht voor ze. De vrouwen die voor de kinderen zorgen hebben het zo druk met taken als eten koken, schoonmaken en kleren wassen dat er geen tijd is om met de kinderen te spelen.

Op dit moment is er een nieuw kindertehuis in aanbouw. Het is een groot stuk grond waar veel ruimte voor de kinderen is. Hier kunnen ze hun eigen groenten en fruit telen. Er is veel speelruimte en een pomp om water uit de grond te halen. Het tehuis bestaat uit zes gebouwen. Een slaapzaal voor de jongens en één voor de meisjes, badkamers en wc’s voor de jongens en meisjes, een woonkamer en keuken en een opslagruimte. Dit is een groot verschil met wat ze nu hebben. Het gebouw waar ze op dit moment wonen wordt gehuurd. Er is weinig ruimte en er zijn weinig voorzieningen aanwezig. Het is erg mooi dat ze straks naar het nieuwe kindertehuis kunnen verhuizen.

In de afgelopen twee weken zijn we al met zes kinderen naar het ziekenhuis geweest. In deze tijd zijn veel kinderen ziek omdat het nu regenseizoen is waardoor er meer ziektes zoals malaria heersen. Ook hebben de kinderen een lage weerstand door eenzijdige voeding zodat ze sneller ziek worden. Ze kennen hier geen huisarts, dus alleen als de nood hoog is gaan ze naar het ziekenhuis. Naar het ziekenhuis gaan vonden wij een hele gebeurtenis. Bij verschillende plaatsen in het ziekenhuis moet je gegevens halen of brengen zonder dat het ergens staat aangegeven. De eerste keer dat we naar het ziekenhuis zijn geweest was dan ook erg verwarrend en tijdrovend. Als je alle gegevens verzamelt hebt kun je in de wachtkamer zitten. Daar zit eigenlijk geen systeem in. Degene die op het voorste bankje zit, mag naar de check-up, waar ze temperatuur en gewicht meten. Je komt op het voorste bankje door voor te dringen. Het voordringen was soms zo erg dat er een vrouw bij Elsbeth op schoot ging zitten om er tussen te komen. Als er vooraan weer een plek vrij was, kwam iedereen in beweging om zo snel mogelijk een beter plekje te bemachtigen. Nadat bij de dokter de diagnose gesteld werd konden we naar de apotheek om de medicijnen op te halen, wat in een ander gebouw was te vinden. Dit neemt ongeveer drie uur in beslag. Het was erg leuk om dit mee te maken, te zien hoe met weinig middelen de mensen toch goed geholpen worden.

Het leven in Ghana is niet te vergelijken met het leven in Nederland. Alles gaat hier rustig, als het vandaag niet is, is het morgen wel en als het morgen niet is, dan een andere keer wel. De ghanezen zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Als we door het dorp lopen roepen veel kinderen ‘kobruni’ naar ons, wat blanke betekent, of ze zwaaien. Ook lopen er overal geiten, schapen, koeien en kippen waardoor je echt het gevoel hebt dat je in Afrika bent. Het is hier rond 19:00 donker en de meeste mensen hebben geen electriciteit waardoor ze om 20:00 gaan slapen. Ze staan ook al om 05:00 op. Ongeveer om de twee nachten is er geen electriciteit omdat ze nier meer electriciteit op kunnen wekken. Iets anders wat gelijk opvalt is dat mensen de rechter hand gebruiken om dingen aan te geven, iets aan te wijzen of te eten. De linker hand gebruik je namelijk op het toilet en wordt daarom als niet schoon gezien. Het was maar zes uur vliegen naar Ghana, maar het voelt alsof we in een heel andere wereld zijn. Tot nu toe echt een ervaring om nooit te vergeten!
Als we weer terug in Nederland zijn zullen we meer schrijven over onze belevenissen.